الحاكم إلى مترجمين عدلين ) يلقيان عليهما الصيغة بما يحسنانه من اللغة ( إن لم يعرف ) الحاكم ( تلك اللغة ) ، و إلا باشرها بنفسه و لا يكفي أقل من عدلين حيث يفتقر إلى الترجمة ، و لا يحتاج إلى الأزيد . شرح فارسى : مرحوم مصنّف مىفرماين : ه : لازمست ايراد الفاظ به عربى صحيح باشد مگر در صورت تعذّر كه در اين صورت حاكم احتياج به دو مترجمى دارد كه عادل باشند مشروط به اينكه خود به لغتى كه متلاعنين تلفّظ مىكنند عارف و آگاه نباشد . شارح ( ره ) مىفرماين : مقصود اينست كه متلاعنين تمام الفاظ را بايد به عربى صحيح ايراد كنند و اگر اين معنا تعذّر داشت اكتفاء كنند به مقدارى كه مقدورشان مىباشد و اگر بطور كلّى از تلفّظ به عربى عاجز و ناتوان بودند بهر لغت ديگرى مىتوانند آن را واقع ساخته بدون اينكه بين لغات ترجيح و تقديم و تأخيرى وجود داشته باشد و در چنين فرضى اگر حاكم بلغت مورد تلفّظ ايشان عارف بود كه مطلوب حاصل است و در غير اين صورت محتاج به دو مترجمى است كه عادل باشند . ايندو مترجم صيغه لعان را بر متلاعنين القاء كرده كه با لغتى كه به آن عارف هستند اداء نمايند . بنابراين اگر حاكم به آن لغت مسلّط و محيط بود خود مباشرتا امر القاء را متصدّى مىشود . ناگفته نماند در مورد نياز به مترجم كمتر از دو نفر كفايت نكرده و به بيشتر از آن نيز احتياج و نيازى نيست . قوله : فيجتزى بمقدورهما منه : كلمه [ يجتزى ] به صيغه مجهول